vrijdag 19 januari 2018

Wintersport Canada, op weg...

Vrijdagochtend, eindelijk is het zover. Om 7.30 uur word ik opgehaald door Lilian en Ries. Elsowina mag nog niet rijden wegens de revalidatie van haar schouder.
 
 
Het inchecken op Schiphol verloopt soepel. De skies afgeleverd bij de balie met odd sized luggage. En dan maar hopen dat het in Canada weer van de band rolt. Tijdens de vorige Amerika wintersport reis was dat namelijk misgegaan! Volgende stap was het afhalen van de gratis sportscam, door Air Canada beschikbaar gesteld. Jammer dat wij in de nieuwe terminal 1 moeten boarden en dat de camera in terminal 3 afgehaald moet worden. Tijd genoeg gelukkig. Inchecken verliep soepel. De vlucht was volgeboekt dus of iedereen rekening wilde houden met de handbagage regels. Oeps, mijn fotorugzak is altijd veel te zwaar. Gelukkig werd ik niet uit de rij gepikt. De vlucht met Lufthansa naar Frankfurt verliep soepel.

 
En dan... Een groot probleem bij de overstap in Frankfurt. Ries mag niet mee in het vliegtuig naar Calgary. Er blijkt iets misgegaan te zijn met zijn eTa aanvraag. Onduidelijk wat er aan de hand is. Maar het cabinepersoneel was onverbiddelijk. Zonder geldige eTa geen vlucht. En daar stonden we dan. Mark, Henri en ik waren al door de controle en mochten niet terug naar Ries. Hij moest zelfs helemaal het controle gebied uit. Vanachter een glazen deur konden we zien dat hij druk aan het zoeken was naar bewijs dat hij zich wel had aangemeld. Bij allen brak het klamme zweet uit. Ries in de stess, maar wij ook, je voelt je behoorlijk machteloos. Wat te doen? Wij werden door het cabinepersoneel het vliegtuig in gestuurd, verdere vertraging wilde men niet accepteren. Gelukkig heeft Mark vlak daarvoor nog even naar Ries terug mogen lopen om af te stemmen. Het personeel was behulpzaam en zou de eTa voor hem regelen. Een alternatieve vlucht moest hij bij de Air Canada balie regelen.
 
Het gemis in het vliegtuig was ondertussen groot. Uiteindelijk moesten we maar de lol ervan inzien in de overtuiging dat het allemaal geregeld zou worden. Een lege plek tussen ons in...


De vlucht naar Calgary liep over IJsland en Groenland. Een mooie gelegenheid voor het maken van fraaie luchtfoto's. Camera in de aanslag en afwachten maar tot de boordcomputer de juiste locatie aangaf. We hadden een nieuw type vliegtuig zonder schuifjes voor de ramen. Er zat een regelaar onder het raam waar je de doorzichtigheid mee kan dimmen. Boven IJsland aangekomen waren alle ramen tot zwart gedimd. Blijkbaar centraal te regelen door het cabinepersoneel? En laat de regelaar geblokkeerd zijn. Kan ik ptvrdmm niet fotograferen!

 
In de buurt van Calgary werd de raamblokkade opgeheven en was het uitzicht toch nog fraai.

 
Bagage ophalen en dan een kop koffie met beraad. Wat te doen. Inmiddels heeft Ries gemeld dat hij een vlucht naar Toronto heeft kunnen regelen en vandaar uit naar Calgary. Verwachte aankomsttijd in Calgary ruim naar middernacht. Auto ophalen en dan blijven rondhangen in Calgary tot Ries aan zou komen leek ons geen goed plan. We waren al behoorlijk gaar met nog een autorit naar Lake Louise te goed van ruim 2 uur. Beste optie leek naar Lake Louise te rijden en vanuit daar Ries te helpen met zijn laatste etappe: een overnachting in het Marriot op de luchthaven en daarna de shuttlebus naar Lake Louise.

 
In plaats van de Jeep Grand Cherokee kregen we een vergelijkbare Dodge van Alamo. Inpakken en op weg dan maar. De zon was al aan te zakken waardoor we weinig konden genieten van de rit. Mark bracht ons strak op tijd naar Lake Louise Inn. Uitpakken en dineren in het hotel.
 

Het was een vermoeiende dag. Om zo snel mogelijk te wennen aan de Canadese tijd zijn we zo lang mogelijk opgebleven. Morgenochtend met Ries bellen...

woensdag 8 maart 2017

Wintersport Italië: woensdag - Mark en Harry uitgevallen

De dag begint veelbelovend. Prachtig helder weer en prima sneeuwcondities. Maar eerst een lekker ontbijtje met een eitje en vers fruit voor de vitaminen. Op naar de eerste top en dan start poging 2 voor het volbrengen van de Sella Ronda (groen). Bij de eerste helling schoot de kramp bij Mark bijna in de kuiten. Reden om een dag rustig aan te doen en naar de thuisbasis terug te keren.
 

De dolomieten zijn en blijven indrukwekkend om tussendoor te skiën.


Harry heeft er zin in net als de rest van het team.


Gisteren hebben we bij uitzondering een paar blauwe pistes en paden geskied die afgelopen maandag lekker liepen. Door de harde (tegen) wind kwamen de mannen niet vooruit en was klunen meer regel dan uitzondering. Daarom vandaag een algeheel verbod op blauwe paden en hellingen.


Nou vooruit, eentje dan maar, anders komen we nergens...




Dit zijn toch cadeautjes!


Mooie strak rode pistes en carven maar. De lessen op het rollende tapijt worden druk in de praktijk gebracht. Met de schenen tegen de schoen drukken voorkomt spierpijn in de bovenbeenspieren. Henri moest toegeven dat na jaren van spierpijn er nu geen last meer was. Heb ik dan al die jaren verkeerd geskied?


En dan zie ik nog vanaf afstand Tim met skies rommelen. Een sneeuwpop? Maar nee, het blijkt niet Tim maar Harry te zijn die is gecrashed.


Dit blijkt anders dan we van Harry gewend zijn. Deze keer geen grote grijns en heldhaftige praat maar Zacht gekreun. Na een paar minuutjes komt er beweging. Een omstander was al naar de hulpdiensten aan het bellen toen wij aankwamen. Bloed laat het meestal erger lijken dan het is. Ditmaal niet. Een flinke snee boven de wenkbrauw en Harry kan zich de laatste minuten niet meer herinneren.


Vrij snel kwam de piste EHBO'er en constateerde geen ernstige gebreken maar vond vervoer per banaan toch wenselijk. Dus een oproep via 118 voor een rescue eenheid.


Voorzichtig in de slee en met de snowscooter naar boven. Een korte uitleg waar Harry heen gebracht zal worden met het verzoek om zijn skies daar op te komen halen. Ter plaatse krijgen we dan te horen waar de ambulance Harry heen brengt.


Tsja, en daar staan we dan wat onwennig zonder Harry. Wat nu?


Na enige verwarring vinden we de juiste lift...


...en reizen we over de plek des onheils.


Het juiste hotel vinden we na wat puzzelwerk en dan blijken de skies van Harry bij de bar te staan. Dat klopt dus. Dat was groen licht voor Mark om met de auto de skies op te komen halen. Mark zal daarna op zoek gaan naar Harry en dat is de start voor regelmatig overleg via telefoon, whatsapp en voor degenen die niet bereikt kunnen worden een signaal via Facebook.



Later zien wij dat de ongelukspiste aangemerkt was voor expert skiers. Dat zijn wij natuurlijk :-) \, maar ook dan kan het fout gaan.


 
Omdat we even niets kunnen betekenen en al een eind op weg zijn van de Sella Ronda besluiten we deze af te maken.


De pistes blijven prachtig en de eerste grappen beginnen langzaam weer op gang te komen. Een mannenleven is hard.


In de ochtend was al besloten om pizza als lunch te zoeken.


 
Nog even contact met het thuisfront en Mark voor het uitwisselen van de laatste status.


En dan een stel prima pizza's wegwerken.



Nog een derde van de route te gaan.




 
Afsluiten met een biertje op de favoriete stek: de Panoramabar en dan naar huis. Harry meldt zelf dat de CT scan nog gemaakt moet worden. Thuis gekomen horen we dat Harry een nachtje moet blijven en dat Mark naar huis komt. Harry heeft contact met Margreet gehad. En via de verzekeraar is een Nederlandse arts geregeld die morgen naar Harry komt om te bekijken wat de volgende stappen moeten zijn. Per vliegtuig naar huis of terug naar ons en met de auto naar huis. 14 hechtingen en twee gebroken ribben. Wij hopen er het beste van.

Geen Blog dit jaar...

Tsja, de mannen moeten Boer zoekt vrouw kijken en ik weet niet wat allemaal nog meer... En dan komt een beetje dataverkeer voor een Blog er niet meer doorheen :-( Dus dames, mannen opvoeden om weer smakelijke verhalen te lezen over team 1 en team twee, de held van de dag die het licht uitdoet, Harry die uit de stoeltjeslift is gevallen, een Sella Ronda die noodgedwongen moest worden afgebroken en uiteraard weer de nodige sneeuwpoppen!

Een andere optie is dat ik gastheer Damiel vertel hoe hij streaming dicht kan zetten op de router (of dat zelf even regel nu het nog kan :-)

zaterdag 4 maart 2017

Wintersport Italië: Zaterdag

 
Team 1 (Vrijdagochtend vertrokken met de auto van Hans: Leon, Harry, Tim en Hans) en team 2 (Zaterdagochtend héél vroeg vertrokken met de auto van Mark: Mark, Henri en Ries) komen in de ochtend aan in Wolkenstein. De rit was voor beide teams voorspoedig. De sneeuw is nog ver te zoeken. Eerst maar even skipassen regelen.  


De kamers zijn nog niet beschikbaar, maar omkleedgelegenheid is er wel, dus snel omkleden en naar boven. Even in de middag het gevoel weer oppakken. De mannen hebben er weer zin in.


Eenmaal op de piste begint het te sneeuwen. Dat gaat de goede kant op.

 
Er kan gelijk onder uitdagende omstandigheden geoefend worden.

 

Tegen sluitingstijd van de pistes wordt een bekende bar (panoramabar) bovenaan de laatste piste gevonden. Een lekker witbiertje en dan de laatste afdaling. Maar.. eerst nog even pochen over de gemeten snelheden!


Bij de thuisbasis sneeuwt het nog niet...


...maar aan het begin van de avond begint het ook daar te sneeuwen.

 
En alras is het helemaal wit!
 

Het diner is net als vorig jaar weer geregeld in het nabij gelegen restaurant. De laatste stappen worden geteld.


 
De route wordt dit jaar gemeten met een nieuw horloge.
Door 4 teamleden aangeschaft zodat er flink vergeleken kan worden :-)

 
 

vrijdag 3 maart 2017

Vrijdag 3 maart: Onderweg naar Wolkenstein

Mooi hoor, film kijken en dan uiteindelijk niet snappen waar het over ging...


Ik herinner mij dat ik de film Les un's et les autres ooit na de derde keer kijken nog steeds niet volledig snapte...



Mijn jasdrager al na 70 km.verbouwd...

zondag 19 juni 2016

Dag 32: Waikato - Coromandel: Hobbiton movieset

Vandaag verkassen we naar de Coromandel. Maar eerst een tussenstop bij de enige nog overgebleven movie set van de Lord of the Rings en the Hobbit: The Shire. 
 

Onderweg begint steeds duidelijker te worden dat we in de buurt van de set komen vanwege de glooiende heuvels. Hier nog met verstorende elementen door huizen en hekken.
 

Het blijkt dat tijdens het zoeken van de ideale spot voor het opemen van The Shire gerelateerde scenes, de eigenaar van het land zijn positie goed heeft uit onderhandeld met de filmmakers. Hij heeft afgedwongen dat de set na de opnames van de Hobbit zij blijven bestaan met het recht deze te exploiteren. En zo kun je de sfeer toch nog een beetje zelf proeven.


Vlak voor het verzamelpunt een kudde schapen op de weg.


Met daarachter de boer en herdershond. In dit geval een onwillig schaap in de vacht grijpend.


En met een soepel zwaai op zijn quad deponerend. Moet zij maar geen fratsen uithalen. En zo rijdt hij de kudde achterna.


Onze tour start om 11.30 uur zoals ik dat vanuit Nederland via internet had geregeld.

 
 
Met een speciale bus worden we na een kop koffie van het toeristische verzamelpunt met souvenirshop en restaurant naar de set gereden. Deze ligt achter een paar heuvels in een dal volledig door heuvels omgeven zonder zicht op verstorende elementen. De groepjes toeristen lopen voorafgegaan door een gids door de set. Onze gids vertelt waar de verschillende scenes zijn opgenomen. Jammer dat de Hobbit huisjes alleen buiten gefilmd zijn. De binnenopnames zijn uiteraard in de studios opgenemen. Er is dus niets achter de deuren. Alleen het huisje van Bilbo, Frodo en Sam bevat een binnenruimte zodat van binnenuit door de deuropening en ramen naar buiten gefilmd kon worden.
 

Bijgaand een deel van mijn foto's waardoor duidelijk wordt hoeveel aandacht er is besteed aan het zo realistisch mogelijk weergeven van het dagelijks leven van de Hobbits.




 


 


Het huisje van Bilbo en Frodo. Er lijkt een interieur aanwezig, maar dat is alleen rondom de deur ingevuld.
 

 
Met bovenop de boom die blaadje voor blaadje kunstmatig in elkaar is gezet. Een kunstwerk!
 

Het uitzicht over het dal met op de achtergrond de Green Dragon, de herberg.


 
 

De herberg is wel echt en gezellig ingericht. Met behulp van heel grote en heel kleine stoelen wordt uitgelegd dat zo het effect wordt verstrekt hoe klein de Hobbits zijn en hoe groot bijvoorbeeld Gandalf is.


Een gratis Hobbit biertje in een mok is inclusief het arrangement :-)





Etappe 2 voert ons naar weer naar een lodge in the middle of nowhere. Met onderweg maar één tussenstop bij een waterval.


Een cluster bijenkasten, ingepakt voor de komende winter?


De waterval. Zal deze weer de moeite waard zijn? We raken wat verwend ;-)





Ik vond het weer de moeite waard. Hooguit 20 minuten ingeleverd, moet kunnen. Onderweg komen we weer een keer Lakenvelders tegen. Een oud Nederlands ras waarvan de vader van Elsowina een kudde heeft. Onduidelijk is waarom dit ras regelmatig wordt gezien. Vaak maar een enkele koe (of stier) tussen koeien van het hier gangbare ras. Is dat omdat de Lakenvelders winterhard zijn en een dikkere en harigere vacht hebben? Wordt er genetisch gecombineerd? Het antwoord op deze vraag is onbeantwoord gebleven tijdens onze vakantie. Thuis nog maar eens wat research naar doen.


Onderweg komen we regelmatig door kleine dorpjes, met vrijwel allemaal dit karakter. In de main street grappige kleine gevels met allerhande kleine shopjes en eettentjes.

 
We komen in de buurt van onze bestemming, de zon gaat zakken.
 

Gevonden! De weg is overgegaan in een gravel road. De gravel road is smaller geworden, de begroeiing dichter, de afgronden steiler en de weg nog kronkeliger.


En dan, het moet vlak in de buurt zijn.


Een riviertje oversteken? We moeten gelijk denken aan een familie die tijdens het oversteken in hun 4x4 recent is verongelukt door de sterk toegenomen stroom. Later zal blijken dat wij de stroom niet meer over kunnen steken na 6 uur aanhoudende regen. En dat is vandaag niet het geval...


Na het oversteken met onze 4x4 nog even steil omhoog en dan zijn we er. In het privé dal met eigen hangbrug, bad in de bomen en riviertje met waterval. Wat mooi moet het zijn om hier permanent te wonen. Maar ook wat te eenzaam voor ons stadsmensen...